Even voorstellen
| Bericht | Auteur |
|---|---|
| Geplaatst: 26 mei 2010 om 12:16 uur Hallo allemaal! Ik wil me even voorstellen: Ik heet Trudy en ben 46 jaar oud.Verleden maand is bij mij sle geconstateerd, dit naar aanleiding van plekken op mijn huid, door de dermatoloog in het Ikazia ziekenhuis,er volgde een bloedonderzoek, waaruit bleel dat ik mijn eigen DNA en bloedlichaampjes aanval. Ook heb ik al 18 jaar last van mijn gewrichten in mijn handen nek en knieen en soms elleboog en heup. Er kon nooit een diagnose gesteld worden. Extreem vermoeid zijn is mij ook bekend, en dan toch maar weer naar je werk gaan, want owee als je je ziek meldt!  Ik heb wat berichten in het forum zitten lezen en herken veel dingen, ben alleen nooit in het ziekenhuis opgenomen, gelukkig. Heb in 2002 en 2007 een depressie doorgemaakt.  Die in 2002 was het heftigst, kon alles niet meer aan en heb toen een suicidepoging gedaan, daarna een jaar dagbehandeling gehad. Die van 2007 voelde ik aankomen en op tijd hulp gezocht. Nu ik de diagnose lupus heb gekregen heb ik veel moeite om mijn hoofd omhoog te houden, moet me in allerlei bochten wringen om er mee om te gaan,vooral het opletten of ik niet te veel in de zon loop, heb wel een gothic parasol besteld, maar ben er erg gespannen onder. Alle pijntjes en vermoeidheid maken me bang.heb de afgelopen 22 jaar al zoveel ellende meegemaakt en dacht vanaf 2003 mijn leven weer op de rails te hebben, gebeurt er dit!! Krijg ook totaal geen steun van mijn partner.Maar ik weet wat het is om helemaal alleen te zijn en dat kan ik niet, echt niet!  Dus houd ik maar een masker op en doe alsof het allemaal wel meevalt.Ben wel blij met de patientengroep en met de link op hyves, het is een steuntje in mijn rug  Zo, dit is in grote lijnen mijn verhaal Groetjes van Trudy | Trudy Berichten: 18 |
| Geplaatst: 26 mei 2010 om 18:56 uur Hoi Trudy, allereerst natuurlijk hartelijk welkom bij het forum  !! Wat een verhaal zeg. Als ik dat zo lees, is de lupus al een tijdje bezig zonder dat ze in de gaten hadden, dat het lupus was... Het is heel wat te verhappen om te horen, dat je deze ziekte hebt. Het is ook erg moeilijk om weinig tot geen steun van je partner te krijgen (weet ik helaas alles van ). Gelukkig ben je niet alleen. Velen van ons kennen ook de gevoelens van het alleen voelen in je ziekte, de vermoeidheid, het "even-niet-meer-zien-zitten"-gevoel, en ga zo maar door. Zeker als je de diagnose net gehad hebt, lijken allerlei gevoelens je te overstromen. Ik wens je veel sterkte in het accepteren van je ziekte en het verwerken van alle gevoelens hier omheen. Hartelijke groeten, Eveline | zonbartos Berichten: 333 |
| Plaats nieuwe reactie | |